Δεν έχω κουλ φωτογραφίες στο facebook
Τώρα που χάλασε το κινητό μου, άνοιξα πάλι το facebook.
Δεν έχω πολλά likes, δεν ανεβάζω πολλές φωτογραφίες. Θα το ήθελα. Πάντα μου άρεσε να ασχολούνται μαζί μου και πες ό,τι θες, είναι στοιχείο της ιδιοσυγκρασίας μου.
Βασικά ήθελα να δω πόσο γρήγορα μπορώ να γίνω “famous” στο κάθε social medium, γι’αυτό και σας μιλάω για “πείραμα”, όταν αναφέρομαι σε αυτό το blog.
Τέλος πάντων. Μου πέρασε απ’το μυαλό πόσο πιο κουλ θα ήμουν εκεί μέσα, αν είχα την ευκαιρία να ανεβάζω τις μεγαλύτερες στιγμές μου. Αν υπήρχε κάποιος να με αποθανατίζει, πόσο περισσότερο θα προκαλούσα τον θαυμασμό των κοριτσιών και τη ζηλεία των αγοριών. Αλλά αυτή ήταν απλώς η αλαζονεία μου που μιλούσε. Σκεφτόμουν επίσης πόσοι θα κινητοποιούνταν, να δουν τον περίγελο, τον [όπου αληθινό όνομα του Toro] που τόσοι κοροϊδεύουν ή μισούν, να κάνει όλα αυτά που εκείνοι ονειρεύονται.
Όμως, δε γίνεται. Βλέπεις (και φουσκώνω από περηφάνεια μέσα μου) κάθε στιγμή μεγαλείου μου, όλες οι φορές που πραγματικά κάνω κάτι αξιοθαύμαστο και εντυπωσιακό και δύσκολο και και και… όλες εκείνες τις φορές, δε με βλέπει κανείς. Είμαι απολύτως, αδιάλειπτα και τρομαχτικά μόνος.
Μου θύμισα λοιπόν πάλι το πιο σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Κάθε πρωινό ξύπνημα, κάθε οκτάωρο σκίτσο, κάθε επιπλέον κάμψη και κάθε παραπάνω γύρος στο γήπεδο, τα βλέπω ΜΟΝΟΝ εγώ και ο Θεός. Θα μπορούσα να είμαι και μόνος σε όλο το σύμπαν.
Θα μπορούσα επίσης, να στα πω αυτά με ενθαρρυντική μουσική και κουλ εικόνες από χολυγουντιανές στιγμές ηρωισμού, μα η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα ηρωικό στον σωματικό πόνο και στις στερήσεις (είτε κοινωνικές είτε υλικές,αλλά ποτέ πνευματικές). Η αλήθεια είναι ότι όλες εκείνες τις στιγμές που ξενυχτάς διαβάζοντας για δέκατη έβδομη φορά την ίδια πρόταση, δε θα σε τραβάει μια κάμερα να δαγκώνεις το μολύβι με σέξι κότσο και πουλόβερ που πέφτει στον έναν ώμο.
Η αλήθεια είναι ότι μόνο εσύ θα ξέρεις. Κι ο κόσμος θα δει μόνο το αποτέλεσμα. Κι όσοι δεν παλέψουν όπως εσύ, ποτέ τους δε θα καταλάβουν τον αγώνα σου.
Μη σκας. Θα πονέσεις. Μόνο έτσι θα πετύχεις. Σφίξε τα δόντια σα μέγγενη. Ούρλιαξε σε όλες τις αδυναμίες σου, δέσε τα γόνατα, τους καρπούς, άρπαξε το μολύβι, φόρα τη στολή, τα αθλητικά, άνοιξε τον ενισχυτή.
“Όλοι βλέπουν την κορφή, αλλά δε μπορούν να δουν το βουνό”
-Simon Sinek